Ҳаётий сабоқлар dan repost
Бир йигит отасига:
– Гўзал бир қизни кўрдим. Унинг ҳусну-жамоли мени ўзига ром этди, кўзлари сеҳрлаб олди, –дебди.
Ўғлининг гапидан хурсанд бўлган ота:
– Қани, қаерда экан сен айтаётган қиз? Юр, уни сенга олиб бераман, – дебди ва йўлга тушибдилар...
Ота қизни кўргач унга маҳлиё бўлибди ва ўғлига:
– Қулоқ сол, ўғлим, бу қиз сенинг тенгинг эмас, унга лойиқ эмассан. Бу қиз ҳаётда тажрибаси бор ва унга таяниб иш тутадиган мендек инсонга муносиб! – дебди.
Отасининг гапларидан ҳайрон қолган ўғил:
– Йўқ, ота, бу қизга мен уйланаман ва сиз тўсқинлик қилолмайсиз! – дебди.
Ота-ўғил бу муаммони ҳал қилиш учун навбатчи зобит олдига йўл олдилар ва у ердаги зобитга бор гапни айтиб бердилар.
Уларни тинглагач зобит:
– Қизни олиб келинглар ўзидан сўраймиз қай бирингизни танлар экан, – деди.
Қиз келгач зобитнинг кўзлари қамашди, эс-ҳушини йўқотди ва ҳуснига мафтун бўлди. Ота-ўғилга:
– Йўқ, бу қиз сиз иккингизга тўғри келмайди. Шаҳарда энг келишган, мен каби хушсурат инсонга муносиб! – деди.
Энди учовлари талашиб-тортишиб вазир ҳузурига бордилар.
Қизни кўрган вазир:
– Бу қиз мендек вазирга турмушга чиқишга лойиқ! – дебди.
Шу билан тўрттовлон баҳслашиб кетибдилар. Ахири шаҳар ҳокимига борибдилар. Ҳоким:
– Мен сизларнинг муаммоингизни ҳал қилиб бераман. Қизни чақиринг! – дебди.
Ҳоким қизни кўриб:
– Сизлар унга тўғри келмайсизлар. Бу гўзалга мендек ҳоким муносиб! – дебди.
Охир-оқибат ҳаммалари жанжаллашиб, тортишиб кетибдилар.
Шунда қиз:
– Бу масаланинг ечимини биламан! Мен югураман, сизлар эса менинг ортимдан қувлайсизлар. Ким мени биринчи ушлаб олса, мен ўшаникиман, – дебди ва қочишни бошлабди. Қолганлар: йигит, отаси, зобит, вазир, ҳоким эса уни қувлай кетибдилар. Қизнинг ортидан югуриб борар эканлар, тўсатдан тубсиз чуқурликка тушиб кетибдилар.
Юқоридан қиз уларга қараб:
– Мени танидингларми?! Мен ДУНЁман! Ҳамма одамлар менинг ортимдан югурадилар... Мени қозониш учун мусобақалашадилар... Мени қўлга киритаман деб, динларига эътиборсизлик қиладилар... Натижада менга етай-етай деганларида қабрга қулайдилар... Мен эса, қочавераман-қочавераман!... – дебди.
– Гўзал бир қизни кўрдим. Унинг ҳусну-жамоли мени ўзига ром этди, кўзлари сеҳрлаб олди, –дебди.
Ўғлининг гапидан хурсанд бўлган ота:
– Қани, қаерда экан сен айтаётган қиз? Юр, уни сенга олиб бераман, – дебди ва йўлга тушибдилар...
Ота қизни кўргач унга маҳлиё бўлибди ва ўғлига:
– Қулоқ сол, ўғлим, бу қиз сенинг тенгинг эмас, унга лойиқ эмассан. Бу қиз ҳаётда тажрибаси бор ва унга таяниб иш тутадиган мендек инсонга муносиб! – дебди.
Отасининг гапларидан ҳайрон қолган ўғил:
– Йўқ, ота, бу қизга мен уйланаман ва сиз тўсқинлик қилолмайсиз! – дебди.
Ота-ўғил бу муаммони ҳал қилиш учун навбатчи зобит олдига йўл олдилар ва у ердаги зобитга бор гапни айтиб бердилар.
Уларни тинглагач зобит:
– Қизни олиб келинглар ўзидан сўраймиз қай бирингизни танлар экан, – деди.
Қиз келгач зобитнинг кўзлари қамашди, эс-ҳушини йўқотди ва ҳуснига мафтун бўлди. Ота-ўғилга:
– Йўқ, бу қиз сиз иккингизга тўғри келмайди. Шаҳарда энг келишган, мен каби хушсурат инсонга муносиб! – деди.
Энди учовлари талашиб-тортишиб вазир ҳузурига бордилар.
Қизни кўрган вазир:
– Бу қиз мендек вазирга турмушга чиқишга лойиқ! – дебди.
Шу билан тўрттовлон баҳслашиб кетибдилар. Ахири шаҳар ҳокимига борибдилар. Ҳоким:
– Мен сизларнинг муаммоингизни ҳал қилиб бераман. Қизни чақиринг! – дебди.
Ҳоким қизни кўриб:
– Сизлар унга тўғри келмайсизлар. Бу гўзалга мендек ҳоким муносиб! – дебди.
Охир-оқибат ҳаммалари жанжаллашиб, тортишиб кетибдилар.
Шунда қиз:
– Бу масаланинг ечимини биламан! Мен югураман, сизлар эса менинг ортимдан қувлайсизлар. Ким мени биринчи ушлаб олса, мен ўшаникиман, – дебди ва қочишни бошлабди. Қолганлар: йигит, отаси, зобит, вазир, ҳоким эса уни қувлай кетибдилар. Қизнинг ортидан югуриб борар эканлар, тўсатдан тубсиз чуқурликка тушиб кетибдилар.
Юқоридан қиз уларга қараб:
– Мени танидингларми?! Мен ДУНЁман! Ҳамма одамлар менинг ортимдан югурадилар... Мени қозониш учун мусобақалашадилар... Мени қўлга киритаман деб, динларига эътиборсизлик қиладилар... Натижада менга етай-етай деганларида қабрга қулайдилар... Мен эса, қочавераман-қочавераман!... – дебди.