- Hozir... Kim u?
- Menman onajon!
Eshik ochildi. Soliha xola yuziga tabassum yugurgancha Maftunani istiqboliga chiqdi.
- Voy asal qizim! Yaxshimisiz? Uydagilar Nargizaxon, singliz Malikaxon ham yaxshilarmi?
- Allohga shukr, hammalari yaxshilar, salom aytishdi.
- Qani tashqarida turmay, ichkariga kiring qizim...
Birgalashib ichkari xonaga kirdilar. Maftuna gapni nimadan boshlashni bilmay anchagacha ikkilanib qoldi.
- Qizim, biram yaxshisiz-ki... Kechasi bilan sizni duo qilib chiqdim bolam! Bergan pullarizga uy to'lovlarini to'ladim... Ancha ko'nglim yorishdi. Ilohim baxtli bo'ling, tani joniz sog' bo'lsin!
- Onajon... Sizga bir sovgʻam bor edi...
- Voy... Sizni o'ziz Allohimning eng go'zal sovg'asisiz menga qizim...
Maftuna mamnun jilmaydi. Ko'zlarida allaqanday mehr balqdi. So'mkasidan sotib olgan o'sha mo'jazgina hovlining kalitini olib Soliha xolaning yaqiniga qo'ydi.
- Bu nima qizim?
- Bu sizning uyingizni kaliti onajon!
- Qanaqasiga? Tushunmadim qizim...
Maftuna yana o'shanday shirin jilmaydi.
- Mendan sizga hadya onajon! Shahardan o'zimizni uyimizga yaqinroq joydan bir kichkinagina hovli sotib olgandim... Bu o'sha hovlini kalitlari.
Soliha xola o'zlarini tutib turolmadi. Ko'z yoshlari quyilib oqaverdi.
- Yoʻq... Bolam... Ololmayman buni. Hali farzandli bo'lsangiz kerak bo'lib qoladi bolam...
- Ungacha yana ishlab bemalol ololaman... Bu chin ko'ngildan sizga... Men... Men...
Maftuna gapirolmay biroz qiynaldi.
- Behzod akamni kutdim... Ularni qaytishlariga umid qildim. Hali ham umidimni so'ndirganim yoʻq... Lekin... Uyimdagi vaziyat...
Soliha xola barchasini tushundi. Maftunaning hijolat chekib o'tirishini ko'rib yuragi ezilib ketdi.
- Bolajonim... Menga birni beribsiz, Allohim sizga mingni bersin. Meni shunday xursand qildingizki, buni tariflab berolmayman, qizim. Alloh sizdan va sizni tarbiya qilgan ota-onangizdan rozi boʻlsin!
Maftuna piqqillab yig'lab yubordi. Soliha xola ham yuzini yuvgan ko'z yoshlarini darsro'moli bilan artdi. Maftunani qo'llaridan tutdi.
- Sizni tushunaman bolam... Hammasidan xabarim bor... Uyizdagilarni norozi qilmang, oila quring... Ko'p farzandlaringiz bo'lsin ilohim... O'g'lim hali keladimi, yoʻqmi Alloh biladi... Siz umrizni o'tqizmang, qizim. Orqayizda singliz ham bor... Ota-onangizni qiynamang...
Maftuna indamaygina yuzini qo'llari bilan berkitganicha ancha yig'lab o'tirib qoldi...
* * *
Soliha xola yangi hovlisini ko'rib ichiga sig'may ketdi. Juda bejirim, fayzli ekan... O'rtasida chiroyli gulzori ham bor! Maftuna Soliha xolani va kvartirasidagi barcha narsalarni ko'chirib olib keldi. Narsalarni joylashtirdi. Uy hujjatlarini allaqachon Soliha xola nomiga rasmiylashtirib qo'ygan edi. Ularni xolaga tutqazdi.
- Onajon! Mendan rozi bo'ling... Tez-tez sizdan xabar olib turaman, singlimga ham aytaman, kelib turadi.
- Jonim qizim...!
Soliha xola yana yig'ladi. Maftunaning peshonasidan o'pdi.
- Baxtli bo'ling qizim...
Maftuna endi ketishi kerak. Uchrashuv vaqti ham kelib qoldi. Soliha xolaning mehr to'la ko'zlariga boqdi.
- Men endi boray... Bo'lmasam kechikaman.
- Qizim... Men sizdan aslo xafa emasman. O'g'limni 5 yil kutdiz... O'rnizda boshqasi bo'lganida allaqachon oila qurib ketgan bo'lardi... Qizim... Sizdan mingdan ming roziman. Boraqoling! Yaxshi yigit bo'lsa, o'sha inson bilan turmush quring... Sizni duo qilib o'tiraman bolam.
Maftuna ketdi. Soliha xola uning ortidan dard to'la ko'zlarini uzmay tikilib qarab qoldi.
* * *
- Assalomu alaykum...
Kichkina bir kafeda o'tirgan gabdali yigit Maftunaning ovozini eshitib xushyor tortdi. O'tirgan o'rnidan turganicha, mayin tabassum qildi.
- Va alaykum assalom... Maftunaxon. Yaxshi kevoldizmi? Charchamadizmi?
Yigit bir ko'rishda yoqimli va anchayin kelishgan edi. Turklarga o'xshatib soqol qo'yib olgan, o'rta bo'y... Ko'zlari biroz sarg'ishroq, sochlari ham tillarangga moyil...
- Menman onajon!
Eshik ochildi. Soliha xola yuziga tabassum yugurgancha Maftunani istiqboliga chiqdi.
- Voy asal qizim! Yaxshimisiz? Uydagilar Nargizaxon, singliz Malikaxon ham yaxshilarmi?
- Allohga shukr, hammalari yaxshilar, salom aytishdi.
- Qani tashqarida turmay, ichkariga kiring qizim...
Birgalashib ichkari xonaga kirdilar. Maftuna gapni nimadan boshlashni bilmay anchagacha ikkilanib qoldi.
- Qizim, biram yaxshisiz-ki... Kechasi bilan sizni duo qilib chiqdim bolam! Bergan pullarizga uy to'lovlarini to'ladim... Ancha ko'nglim yorishdi. Ilohim baxtli bo'ling, tani joniz sog' bo'lsin!
- Onajon... Sizga bir sovgʻam bor edi...
- Voy... Sizni o'ziz Allohimning eng go'zal sovg'asisiz menga qizim...
Maftuna mamnun jilmaydi. Ko'zlarida allaqanday mehr balqdi. So'mkasidan sotib olgan o'sha mo'jazgina hovlining kalitini olib Soliha xolaning yaqiniga qo'ydi.
- Bu nima qizim?
- Bu sizning uyingizni kaliti onajon!
- Qanaqasiga? Tushunmadim qizim...
Maftuna yana o'shanday shirin jilmaydi.
- Mendan sizga hadya onajon! Shahardan o'zimizni uyimizga yaqinroq joydan bir kichkinagina hovli sotib olgandim... Bu o'sha hovlini kalitlari.
Soliha xola o'zlarini tutib turolmadi. Ko'z yoshlari quyilib oqaverdi.
- Yoʻq... Bolam... Ololmayman buni. Hali farzandli bo'lsangiz kerak bo'lib qoladi bolam...
- Ungacha yana ishlab bemalol ololaman... Bu chin ko'ngildan sizga... Men... Men...
Maftuna gapirolmay biroz qiynaldi.
- Behzod akamni kutdim... Ularni qaytishlariga umid qildim. Hali ham umidimni so'ndirganim yoʻq... Lekin... Uyimdagi vaziyat...
Soliha xola barchasini tushundi. Maftunaning hijolat chekib o'tirishini ko'rib yuragi ezilib ketdi.
- Bolajonim... Menga birni beribsiz, Allohim sizga mingni bersin. Meni shunday xursand qildingizki, buni tariflab berolmayman, qizim. Alloh sizdan va sizni tarbiya qilgan ota-onangizdan rozi boʻlsin!
Maftuna piqqillab yig'lab yubordi. Soliha xola ham yuzini yuvgan ko'z yoshlarini darsro'moli bilan artdi. Maftunani qo'llaridan tutdi.
- Sizni tushunaman bolam... Hammasidan xabarim bor... Uyizdagilarni norozi qilmang, oila quring... Ko'p farzandlaringiz bo'lsin ilohim... O'g'lim hali keladimi, yoʻqmi Alloh biladi... Siz umrizni o'tqizmang, qizim. Orqayizda singliz ham bor... Ota-onangizni qiynamang...
Maftuna indamaygina yuzini qo'llari bilan berkitganicha ancha yig'lab o'tirib qoldi...
* * *
Soliha xola yangi hovlisini ko'rib ichiga sig'may ketdi. Juda bejirim, fayzli ekan... O'rtasida chiroyli gulzori ham bor! Maftuna Soliha xolani va kvartirasidagi barcha narsalarni ko'chirib olib keldi. Narsalarni joylashtirdi. Uy hujjatlarini allaqachon Soliha xola nomiga rasmiylashtirib qo'ygan edi. Ularni xolaga tutqazdi.
- Onajon! Mendan rozi bo'ling... Tez-tez sizdan xabar olib turaman, singlimga ham aytaman, kelib turadi.
- Jonim qizim...!
Soliha xola yana yig'ladi. Maftunaning peshonasidan o'pdi.
- Baxtli bo'ling qizim...
Maftuna endi ketishi kerak. Uchrashuv vaqti ham kelib qoldi. Soliha xolaning mehr to'la ko'zlariga boqdi.
- Men endi boray... Bo'lmasam kechikaman.
- Qizim... Men sizdan aslo xafa emasman. O'g'limni 5 yil kutdiz... O'rnizda boshqasi bo'lganida allaqachon oila qurib ketgan bo'lardi... Qizim... Sizdan mingdan ming roziman. Boraqoling! Yaxshi yigit bo'lsa, o'sha inson bilan turmush quring... Sizni duo qilib o'tiraman bolam.
Maftuna ketdi. Soliha xola uning ortidan dard to'la ko'zlarini uzmay tikilib qarab qoldi.
* * *
- Assalomu alaykum...
Kichkina bir kafeda o'tirgan gabdali yigit Maftunaning ovozini eshitib xushyor tortdi. O'tirgan o'rnidan turganicha, mayin tabassum qildi.
- Va alaykum assalom... Maftunaxon. Yaxshi kevoldizmi? Charchamadizmi?
Yigit bir ko'rishda yoqimli va anchayin kelishgan edi. Turklarga o'xshatib soqol qo'yib olgan, o'rta bo'y... Ko'zlari biroz sarg'ishroq, sochlari ham tillarangga moyil...