Ибн Ҳиббон ўзига хос илмий салоҳиятга эга бўлган. У ҳақида Яқут ал-Ҳамавий шундай дейди: «Ким унинг асарларини холисона ўрганса, бу одам илм денгизларига чўмганини англайди.»
Ибн Ҳиббон ҳадис фанини шунчалик ривожлантирдики, у ҳақида: «У ҳадис илмидан бошқалар ожиз қолган билимларни суғуриб чиқарган», – дейишган.
Фиқҳда у буюк шофеъий олимларидан бири сифатида танилган ва бу соҳадаги чуқур билимлари туфайли бир қанча шаҳарларда қози лавозимида ишлаган. У Наса ва Самарқанд каби шаҳарларда қозилик қилган.
Ибн Ҳиббон араб тилини ҳам пухта ўрганган, унинг сарф-наҳв, маъно ва истилоҳларини чуқур тушунган. У ҳукм чиқаришда араб тилидаги қоидалардан ҳам фойдаланган. Масалан, у: «Араблар ўз тилларида бир нарсани маълум бир сон билан ифода этганлар, аммо бу сонни ҳақиқий чеклов сифатида эмас, балки умумий таъриф сифатида ишлатганлар», – деб ёзади.
У илмий қарашларида калом илми таъсирида бўлган. У ўз фикрларини аниқ тақсимотлар ва илмий методлар билан баён этган, унинг «Саҳиҳ» китобини мавзулар бўйича «Тақсимлар ва турлар» деб номлаши ҳам шу услубнинг натижаси эди.
Ибн Ҳиббон тиб ва астрономия соҳасида ҳам маълум даражада билимга эга бўлиб, бу ҳақда: «У тиб ва юлдузшуносликни яхши билган олим эди», – дейилади.
Бу барча соҳалардаги улуғ билимлари туфайли Ибн Ҳажар ал-Асқалоний унинг ҳақида шундай деган: «У фанларнинг барчасини ўзлаштирган, жуда зукко ва беқиёс хотирага эга олим эди.»
Ибн Ҳиббон ҳадис фанини шунчалик ривожлантирдики, у ҳақида: «У ҳадис илмидан бошқалар ожиз қолган билимларни суғуриб чиқарган», – дейишган.
Фиқҳда у буюк шофеъий олимларидан бири сифатида танилган ва бу соҳадаги чуқур билимлари туфайли бир қанча шаҳарларда қози лавозимида ишлаган. У Наса ва Самарқанд каби шаҳарларда қозилик қилган.
Ибн Ҳиббон араб тилини ҳам пухта ўрганган, унинг сарф-наҳв, маъно ва истилоҳларини чуқур тушунган. У ҳукм чиқаришда араб тилидаги қоидалардан ҳам фойдаланган. Масалан, у: «Араблар ўз тилларида бир нарсани маълум бир сон билан ифода этганлар, аммо бу сонни ҳақиқий чеклов сифатида эмас, балки умумий таъриф сифатида ишлатганлар», – деб ёзади.
У илмий қарашларида калом илми таъсирида бўлган. У ўз фикрларини аниқ тақсимотлар ва илмий методлар билан баён этган, унинг «Саҳиҳ» китобини мавзулар бўйича «Тақсимлар ва турлар» деб номлаши ҳам шу услубнинг натижаси эди.
Ибн Ҳиббон тиб ва астрономия соҳасида ҳам маълум даражада билимга эга бўлиб, бу ҳақда: «У тиб ва юлдузшуносликни яхши билган олим эди», – дейилади.
Бу барча соҳалардаги улуғ билимлари туфайли Ибн Ҳажар ал-Асқалоний унинг ҳақида шундай деган: «У фанларнинг барчасини ўзлаштирган, жуда зукко ва беқиёс хотирага эга олим эди.»