* * *
Sabiya,
ruhimni yuvgani keldim.
Koʻnglim sahrosida Qays oʻldi, bilsang.
Devonadan soʻrsam, devona boshin
sarak-sarak qildi: «attang-ey, attang!»
Toshlarga tishimni qoqdim, ogʻridi.
Tilandim tuproqdan, suvdan, samodan.
Biroq, har gal...
Har gal jimlik gʻorida
moʻrtligin bildirib qoʻydi iroda.
Men chiday olmadim — yengildim unsiz.
Qorongʻu turbatda yoqay deb shamni
doʻzaxiy olovda yondim tutunsiz.
Qurtlar qirqqa boʻldi kuyuk murdamni.
Osiyoiy bogʻlar qulf soldi takror.
Tomogʻimni yorib chiqdi kapalak.
Mengacha bir bora ochilmas asror
mendan soʻng
ming marta oʻqilsa kerak.
Faqat may ichgandim, axir, qay zamon,
shilpiq koʻzlarimda suzilib alagʻ.
Endi oʻylar bilan saqlayapman jon,
endi oʻylar bilan
mast-u mustagʻraq.
Faqat may ichgandim,
kashkulim — kazzob,
qirq bitta hujradan oʻgʻirladi don.
Kundaga bosh qoʻysam, bolta yoʻq — azob.
Igna tiqib yotdim burnimga obdon.
Faqat may ichgandim, munglarim moviy.
Valangor koʻnglimni barxanlar koʻmdi.
Qissasin tugatmay jon bergan roviy
qumlarga suyanib tosh qotdi, toʻngʻdi.
Aziz xobgohimda mehmonim — bangi.
U dong qotgan edi, quruqdan qoldi.
Yoʻl soldim — yoʻllarim bir lahza yangi,
yoʻl soldim — yoʻllarim urfdan qoldi.
Sabiya,
gadoy edim, axir, soʻz — tangaga zor,
savoldan keyinroq tugʻilgan basir.
Mendan qay kuchuklar qilganda hazar,
seni qarshi oldi qaysi bir qasr?!
Bilmadim.
Nafratim bilmagan sarim
qaynadi.
Panglagan Ildizim — tanim.
Badqovoq xonlarning tojin sindirdim,
har kelgan baloga chiqdim xezlanib.
Bilmadim.
Nur inmas jarlardek qulayverdi his
shayton va odamning oraligʻida.
axir, men — qozonda qaynayotgan hirs,
axir, men — portlagan qorachigʻida.
Na mustamand oshiq,
na darvesh — oʻzim.
Zindon edim oʻzim, oʻtmadim hatlab.
Chumoli boʻynimdan zanjir oʻtkizib,
Muborak Kaʼbaga ketdi yetaklab.
Yoʻl oʻtdi,
yil oʻtdi, biroq besamar.
Bu mayda jismimga chang solmadi bars.
Kimki boʻlgan boʻlsam — niqob. Oʻzga sar.
Neki yozgan boʻlsam, hammasi havas.
Yoʻl oʻtdi.
Yil oʻtdi.
Qiynoqlar qadim.
Qoniqmas chanoqda aylanyotgan oʻq.
Koʻnglimning yerini yordim, kavladim:
Javhar yoʻq.
Jasad yoʻq.
Ruh yoʻq.
O, ruh yoʻq!
Sabiya,
soʻnggi bor oʻlgani keldim.
Koʻnglim sahrosida Qays kuydi, attang.
Devonadan soʻrsam, notavon boshin
Sarak-sarak qildi: «bilsang-ey, bilsang...»
Osiyoiy bogʻlar qoʻymadi takror.
Tomogʻimni yorib qochdi kapalak.
Mengacha ming marta ochilgan asror
mendan keyin
eslanmasa ham kerak...
✍ Azizbek Yusupov