💥 Зиддият. 17-қисм.
Муаллиф: Дилором_Қосимова.
—Бу ерда нималар бўляпти? -деди кўнгли бир ноҳушликни сезган дадаси. Ҳаёлида минг битта ўй.
—Жиянингиз қизимга телефон қилиб....
Сарвинозни онаси бор гапни айтаркан. Баҳонада йиллар давомида йиғилган аламларини ҳам сочди....
—Кечир қизим. Сени Аллоҳ асрабди. -боши ҳам бўлди Рустам акани. —Ҳеч қандай тўй бўлмайди. -деди қатъий.
—Вой акангизни юзига қандай қарайсиз кейин. Ойижонни гапини икки қиласизми? -пайтдан фойдаланиб кесатиб олди хотини.
Ким билсин яна шундай тили узун бўладиган вазият бўладими-йўқми?
—Ўчир овозингни. Ҳозир бор аламимни сендан оламан. Бўшалиб кетдинг индамасам. -жаҳл билан чиқиб кетди.
—Мен молмидим бўшалгани? -заҳарханда гапирди ортидан аёли. Кейин қизига қараб, Аллоҳга шукур қилди.
—Яхшимисан қизим? Ҳозир амакинглар келади. Йўқ қилади даданг ҳаммасини. Бир нима дейишсин. Мана мен аралашаман энди. Анави тўнғиз ўғли айвонда ётибди. Бир кўришсин аҳволини.
—Ойии нима қилсаларингиз ҳам мени қўшманглар. Ёлғиз қолмоқчиман. Уларни олдига чиқишга юрагим дош бермайди. -деди Сарвиноз ниҳоят тилга кириб.
—Ҳўп қизим сен дам ол. Ҳеч ким безовта қилмайди.
Ойиси чиқиб кетгач, Сарвиноз ҳолсиз жойига чўзилди.
Миясида сал аввалги воқеалар айлана бошлади.
«Содиқ кирди, Сарвиноз эшик томон юрганда. Уни тутиб қолиб, эшикни қулфлади.
Қизни кийимига чангал солганди ҳамки, орқасидан яхшигина зарб **** ерга йиқилди.
Қўрқувдан титраётган, Сарвиноз нима бўлганини тушинишга улгурмай. Ўзини Билолни қучоғида кўрди.»
«—Яхшимисан? Қўрқма мен ёнингдаман! -Сарвиноз бошқа пайт бўлганда ўзини тортарди. Аммо ҳозир у нима бўлганини англайдиган аҳволда эмасди.
—Ҳозир имконим бўлса буни башарасини бузиб ташлардим. Лекин ундай қилолмайман. Мен келганимни билиб қолишади. -қанча нафрати тошмасин, ўзини босди Билол.
Ўзини босиш, Қийин экану, амалласа бўларкан. Дея ҳаёлидан ўтказиб ҳам қўйди.
–Сиз бу ерда?... -Сарвиноз сал ҳаёлини йиғиб ҳолсиз қаради. Оёқлари ҳамон титрарди.
—Жим! Келганимни ҳеч ким билмасин. -Билол хона эшиги тақиллашни бошлагач, кетиш пайига тушди. —Қайнона-қаймотам билмасин келганимни.
Сарвиноз нимадир дейишга улгирмай, Билол хонадан чиқиб кетди.
Қайта эшикни батартиб тақиллашидан, базўр эшикни очди Сарвиноз.»
Ҳозир ўйланиб ётаркан. Билол қаердан пайдо бўлганига ўйланиб қолди.
Қизиқ у келмаганда нима бўларди?
Онасику, эшитиб келди. Аммо эшикни очолмадику.
Аллоҳни асрагани шу бўлса керак. Лекин нега айнан Билол орқали?
💫 💫
—Ҳабиб яхшимисиз? -Мусфира ҳол сўраш учун қўнғироқ қилди.
—Сен салом беришни ўрганган кун энг зўри бўлсам керак. -юраётган бўлса ҳам, қалтис ҳаракат мумкин бўлмагани учун,кўпроқ ётиб зериккан Ҳабиб, ҳазил қилгиси келди.
—Умрбод шундай юрмоқчимисиз? -Ҳабибдаги самимийлик Мусфирага ҳам кўчиб, у ҳам ҳазил қилгандек бўлди.
—Балки таниш-билишчилик қилиб раҳм қиларсан? Ҳар қалай дўстмизку... -деди Ҳабиб кулиб.
—Дўстмизми? -деди Мусфира ҳам жилмайиб, унда бемалол гаплаша оладиган дўст йўқ эди. Ҳеч очилиб гаплаша олмасди кўпчилик билан.
Ҳудди узоқроқ суҳбат қурса, суҳбатдошлари сиридан воқиф бўлиб қоладигандек.
—Албатта, тан ол. Мен билангина бемалол суҳбат қура оласан. Бу фақат ҳақиқий дўстларда бўлади.
—Тўғри. -тан олди қиз. —Сизга бор гапни айтгач анча елгил тортдим. Яна...олдингидек ичимдан жудааа эзилмай қўйдим.
—Умуман эзилма!
—Барибир виждон азоби, ожизалик ҳисси қийнайдида.
—Сен виждонсизлик қилиб, уни қўйнига ўзинг кирмагансан! -Ҳабиб, мавзу бу таърафга бурилиб кетишини ўйламаганди. Ҳозирги гапидан кейин пешонасига урди. Қиз яна йиғласачи?
Жим бўлиб қолганига таҳмин ҳам қилди.
—Мусфирааа... -деди ҳавотир билан.
—Майли Ҳабиб, яхши дам олинг. Хол сўраш учун қўнғироқ қилгандим. -овози титраброқ чиқди қизни.
—Ўчирма! -деди Ҳабиб қатъий. —Ҳозир телефонни ўчирасанда, яна йиғлайсан! Мен эса сендан ҳавотир оламан кейин.
Муаллиф: Дилором_Қосимова.
—Бу ерда нималар бўляпти? -деди кўнгли бир ноҳушликни сезган дадаси. Ҳаёлида минг битта ўй.
—Жиянингиз қизимга телефон қилиб....
Сарвинозни онаси бор гапни айтаркан. Баҳонада йиллар давомида йиғилган аламларини ҳам сочди....
—Кечир қизим. Сени Аллоҳ асрабди. -боши ҳам бўлди Рустам акани. —Ҳеч қандай тўй бўлмайди. -деди қатъий.
—Вой акангизни юзига қандай қарайсиз кейин. Ойижонни гапини икки қиласизми? -пайтдан фойдаланиб кесатиб олди хотини.
Ким билсин яна шундай тили узун бўладиган вазият бўладими-йўқми?
—Ўчир овозингни. Ҳозир бор аламимни сендан оламан. Бўшалиб кетдинг индамасам. -жаҳл билан чиқиб кетди.
—Мен молмидим бўшалгани? -заҳарханда гапирди ортидан аёли. Кейин қизига қараб, Аллоҳга шукур қилди.
—Яхшимисан қизим? Ҳозир амакинглар келади. Йўқ қилади даданг ҳаммасини. Бир нима дейишсин. Мана мен аралашаман энди. Анави тўнғиз ўғли айвонда ётибди. Бир кўришсин аҳволини.
—Ойии нима қилсаларингиз ҳам мени қўшманглар. Ёлғиз қолмоқчиман. Уларни олдига чиқишга юрагим дош бермайди. -деди Сарвиноз ниҳоят тилга кириб.
—Ҳўп қизим сен дам ол. Ҳеч ким безовта қилмайди.
Ойиси чиқиб кетгач, Сарвиноз ҳолсиз жойига чўзилди.
Миясида сал аввалги воқеалар айлана бошлади.
«Содиқ кирди, Сарвиноз эшик томон юрганда. Уни тутиб қолиб, эшикни қулфлади.
Қизни кийимига чангал солганди ҳамки, орқасидан яхшигина зарб **** ерга йиқилди.
Қўрқувдан титраётган, Сарвиноз нима бўлганини тушинишга улгурмай. Ўзини Билолни қучоғида кўрди.»
«—Яхшимисан? Қўрқма мен ёнингдаман! -Сарвиноз бошқа пайт бўлганда ўзини тортарди. Аммо ҳозир у нима бўлганини англайдиган аҳволда эмасди.
—Ҳозир имконим бўлса буни башарасини бузиб ташлардим. Лекин ундай қилолмайман. Мен келганимни билиб қолишади. -қанча нафрати тошмасин, ўзини босди Билол.
Ўзини босиш, Қийин экану, амалласа бўларкан. Дея ҳаёлидан ўтказиб ҳам қўйди.
–Сиз бу ерда?... -Сарвиноз сал ҳаёлини йиғиб ҳолсиз қаради. Оёқлари ҳамон титрарди.
—Жим! Келганимни ҳеч ким билмасин. -Билол хона эшиги тақиллашни бошлагач, кетиш пайига тушди. —Қайнона-қаймотам билмасин келганимни.
Сарвиноз нимадир дейишга улгирмай, Билол хонадан чиқиб кетди.
Қайта эшикни батартиб тақиллашидан, базўр эшикни очди Сарвиноз.»
Ҳозир ўйланиб ётаркан. Билол қаердан пайдо бўлганига ўйланиб қолди.
Қизиқ у келмаганда нима бўларди?
Онасику, эшитиб келди. Аммо эшикни очолмадику.
Аллоҳни асрагани шу бўлса керак. Лекин нега айнан Билол орқали?
💫 💫
—Ҳабиб яхшимисиз? -Мусфира ҳол сўраш учун қўнғироқ қилди.
—Сен салом беришни ўрганган кун энг зўри бўлсам керак. -юраётган бўлса ҳам, қалтис ҳаракат мумкин бўлмагани учун,кўпроқ ётиб зериккан Ҳабиб, ҳазил қилгиси келди.
—Умрбод шундай юрмоқчимисиз? -Ҳабибдаги самимийлик Мусфирага ҳам кўчиб, у ҳам ҳазил қилгандек бўлди.
—Балки таниш-билишчилик қилиб раҳм қиларсан? Ҳар қалай дўстмизку... -деди Ҳабиб кулиб.
—Дўстмизми? -деди Мусфира ҳам жилмайиб, унда бемалол гаплаша оладиган дўст йўқ эди. Ҳеч очилиб гаплаша олмасди кўпчилик билан.
Ҳудди узоқроқ суҳбат қурса, суҳбатдошлари сиридан воқиф бўлиб қоладигандек.
—Албатта, тан ол. Мен билангина бемалол суҳбат қура оласан. Бу фақат ҳақиқий дўстларда бўлади.
—Тўғри. -тан олди қиз. —Сизга бор гапни айтгач анча елгил тортдим. Яна...олдингидек ичимдан жудааа эзилмай қўйдим.
—Умуман эзилма!
—Барибир виждон азоби, ожизалик ҳисси қийнайдида.
—Сен виждонсизлик қилиб, уни қўйнига ўзинг кирмагансан! -Ҳабиб, мавзу бу таърафга бурилиб кетишини ўйламаганди. Ҳозирги гапидан кейин пешонасига урди. Қиз яна йиғласачи?
Жим бўлиб қолганига таҳмин ҳам қилди.
—Мусфирааа... -деди ҳавотир билан.
—Майли Ҳабиб, яхши дам олинг. Хол сўраш учун қўнғироқ қилгандим. -овози титраброқ чиқди қизни.
—Ўчирма! -деди Ҳабиб қатъий. —Ҳозир телефонни ўчирасанда, яна йиғлайсан! Мен эса сендан ҳавотир оламан кейин.