Bu suvga qaraganimda ,tip-tiniq. Beg’ubor. Lekin yorlig’iga ko’zingiz tushsa ichida bir dunyo narsa bor: bikarbonat, kalsiy, magniy, xlorid… Ko’rinmaydi. Sezilmaydi. Lekin bor.
Eng qizig’i suv buni yashirmayapti. Ochiq yozib qo’ygan: “Mana men shundayman”.
Biz-chi?Biz tashqaridan beg’ubor ko’rinamiz. Lekin ichimizda giybat bor, gumon bor, aldov bor, qoralash bor, ayblash bor. Hammasi bor. Faqat biz yorlig’imizni yashirib yuramiz.
Hatto o’zimizga ham ko’rsatmaymiz.Va shu yerda eng achchiq haqiqat:
o’zimda yo’q deb o’ylagan narsam yo’qolmaydi. U faqat yashirinadi. Va yashiringan joyidan turib — meni boshqaradi.Yung buni “soya” degan. Va shunday degan: insonni yorug’ qiladigan narsa — o’zini farishta deb tasavvur qilish emas. O’z zulmatiga ko’zini tik qarata olishidir.
Dinda ham xuddi shunday.
Tavbaning birinchi qadami namoz emas, ko’z yoshi emas. Avval gunohni ko’rish. Bo’yniga olish. Chunki “men yaxshiman” deganga tavba yo’q. Tavba “men shu narsani qildim, bu menda bor” deganga bor.
“Kim o’zini tanisa, Robbini tanidi.”
Tanish bezak emas. Tanish o’zingizdagi eng yoqmagan narsaga qarab tura olish.
Va mana asl gap:
Suv hech qachon o’zgarmaydi. Tarkibi shu shunligicha qoladi.
Lekin biz o’zgara olamiz.
Faqat bitta sharti bor: avval ko’rishimiz kerak.
Ko’rmagan dardni davolab bo’lmaydi. Tan olmagan nuqsonni tuzatib bo’lmaydi. Yashirgan narsangizdan ozod bo’lolmaysiz.Shuning uchun bugun yorlig’ingizni ochib qarang. Qo’rqmang. O’sha yer o’zgarish boshlanadigan yagona joy.
Telegram 📱