Бугун холам меҳмонга келдилар
(Туғрироғи адмлани амакиваччаси)

Кўп кўришмаймиз, лекин ҳар кеганларида, гўё ичимдаги бир эшик очилади — болаликка.
Шундай илиқ бўлиб кетади, кўнгилда сукут тушади.

гўё уша эски добрый атмосфера қайтиб кеганде, катталар ошхонада чай ичарди,
биз эса ҳовлида чангга беланиб, югуриб ўйнаб юрардик.
Телефон йўқ, хеч катга шошилмасдан— осуда ҳаёт.

Уларни кўзида ўша қараш бор —
Худди ки ҳеч нарсани тушунмасдан юрган ёш болага карагандак

Овозлари ҳам ўша-ўша.
Худди сан кичик пайтда табуреткада ўтириб, оёғингни чайқаб эшитган интонация.
Гапиради, лекин қалбингга гапиради.
худди сан ҳақингда ўзингдан кўра кўпроқ нарсани билгандек.

Бу гаплар гап учун эмас.
Бу учрашувлар — асл ҳақида, илдиз ҳақида.
Қаердан келганимизни унутмаслик ҳақида.

Баъзида шунчаки тўхтаб - шунака одамларни ёнида булиш керак.
Ҳеч ким сени кимсан демайдиган,
“қанча топяпсан” деб сўрамайдиган одам билан шунчаки калбан сухбатда булиб туриш керак.

Чунки улар учун сани борлигин кифоя.

Айомлар билан уртолар🫂