Paulo Koelyo
Ba’zan biz kimningdir mehrini, e’tiborini yoki sevgisini saqlab qolish uchun haddan tashqari ko‘p harakat qilamiz. Javob bermayotgan odamga yana yozamiz, uzoqlashayotgan insonni qaytarishga urinib ko‘ramiz, munosabatda faqat o‘zimiz kurashayotgan bo‘lsak ham taslim bo‘lishni istamaymiz. Ammo haqiqiy yaqinlikni majburlab bo‘lmaydi. Insonning ko‘ngli bor joyda u o‘zi intiladi.
Kimdir sizning hayotingizda qolishni istasa, buning uchun uni doim ishontirib, ortidan yugurib yurishingizga hojat bo‘lmaydi. Chin dildan qadrlagan inson sizni yo‘qotib qo‘yishdan befarq bo‘lmaydi. Agar kimdir sizning qadringizni ko‘rmasa, bu sizning qadrsiz ekaningizni anglatmaydi. Balki siz shunchaki mehringizni noto‘g‘ri odamga berayotgandirsiz.
Shuning uchun ba’zi eshiklarni taqillatmay qo‘yish — mag‘lubiyat emas. Ba’zan bu o‘zingizni hurmat qilishning eng sokin shakli. Ketayotgan odamni ushlab qolmaslik esa befarqlik emas, balki uning tanlovini qabul qilish va o‘z qalbingizni ortiqcha azobdan asrashdir.
Hayot juda katta. Sizning samimiyligingizni qadrlaydigan, suhbatlaringizni kutadigan, tabassumingizdan quvonadigan insonlar hali oldinda bo‘lishi mumkin. Eng muhimi — sizni tanlamayotgan inson uchun o‘zingizni yo‘qotib qo‘ymang.
Men yopiq eshikni taqillatib o‘tirmayman. Javoban o‘zim ham eshigimni indamay yopaman. Men o‘zimni hech kimga tiqishtirmayman. Dunyo juda katta — unda mening suhbatimdan, nigohimdan va tabassumimdan chin dildan xursand bo‘ladigan inson albatta topiladi. Men rashk qilmayman. Agar inson seniki bo‘lsa — u baribir seniki bo‘ladi. Agar uning ko‘ngli yana boshqa tomonga tortayotgan bo‘lsa, uni hech narsa ushlab qola olmaydi. Qolaversa, bunday inson na asablarimga, na e’tiborimga arziydi.
Ba’zan biz kimningdir mehrini, e’tiborini yoki sevgisini saqlab qolish uchun haddan tashqari ko‘p harakat qilamiz. Javob bermayotgan odamga yana yozamiz, uzoqlashayotgan insonni qaytarishga urinib ko‘ramiz, munosabatda faqat o‘zimiz kurashayotgan bo‘lsak ham taslim bo‘lishni istamaymiz. Ammo haqiqiy yaqinlikni majburlab bo‘lmaydi. Insonning ko‘ngli bor joyda u o‘zi intiladi.
Kimdir sizning hayotingizda qolishni istasa, buning uchun uni doim ishontirib, ortidan yugurib yurishingizga hojat bo‘lmaydi. Chin dildan qadrlagan inson sizni yo‘qotib qo‘yishdan befarq bo‘lmaydi. Agar kimdir sizning qadringizni ko‘rmasa, bu sizning qadrsiz ekaningizni anglatmaydi. Balki siz shunchaki mehringizni noto‘g‘ri odamga berayotgandirsiz.
Shuning uchun ba’zi eshiklarni taqillatmay qo‘yish — mag‘lubiyat emas. Ba’zan bu o‘zingizni hurmat qilishning eng sokin shakli. Ketayotgan odamni ushlab qolmaslik esa befarqlik emas, balki uning tanlovini qabul qilish va o‘z qalbingizni ortiqcha azobdan asrashdir.
Hayot juda katta. Sizning samimiyligingizni qadrlaydigan, suhbatlaringizni kutadigan, tabassumingizdan quvonadigan insonlar hali oldinda bo‘lishi mumkin. Eng muhimi — sizni tanlamayotgan inson uchun o‘zingizni yo‘qotib qo‘ymang.