Qishloqqa onamning ziyoratiga borgan edim. Onam dasturxon tuzar ekan. Men deraza qarshisida o‘tirib, bolalik xotiralarimga berildim. Masjid minorasiga qaraganimda xayolimga ilk juma namozini o‘qiganim keldi. Onamga: “Eslaysizmi, xohlasang, sen ham juma namoziga chiq”, – degandingiz, men ham yugurib chiqib ketgan edim. Jumadan keyin masjid qarshisidagi baqqol amaki menga shokolad bergan edi. Rosa shirin ekan. Koshki, yana tezroq juma kelsa-da, amakidan shokolad olsam derdim.
Ikkinchi sinfligimda yozgi ta’tilda: “O‘g‘lim, o‘rtoqlaring bilan o‘ynarkan, orada namozlaringni ham o‘qib ol. Meni xursand qilgan bo‘lasan, degandingiz. Bir kuni o‘rtoqlarim bilan o‘ynayotib, peshinga azon aytilganida namozimni masjidda o‘qib olay, onam xursand bo‘ladi deb namozga bordim. Meni namozda ko‘rgan baqqol amaki yana shokolad bergandi. O‘shandan keyin qachon shokolad yegim kelsa masjidga borardim. Chiqarkan, sekingina baqqol amakiga qarab qo‘yardim”.
Men bularni aytayotganimda onam choy quydi.
Tabassum qilib: “Hammasini bilaman, o‘g‘lim!”, – dedi.
Hayratga tushdim.
“Oyi, siz qaerdan bilasiz, bularni birinchi marta aytib turibman-ku”, – dedim.
“O‘g‘lim, seni ilk jumaga jo‘natishimdan avval mahallaning baqqoli bilan ko‘rishgandim. Bugun o‘g‘lim birinchi marta juma namoziga keladi. Namoz o‘qib chiqqanidan keyin unga bir dona shokolad bering”, – dedim. Shokoladlarning pulini oldindan to‘lab qo‘yardim”.
Onamdan bularni eshitib ham sevindim, ham hayratlandim. Bir o‘qituvchi sifatida Onado‘li xalqining masjidni sevdirish usulini ko‘rish, menga go‘zal bir dars bo‘lgandi.
“Bolalar jahannamda yonmaydi” kitobi
©ummu_umarbaby
https://t.me/child_books_islamic