#Раддия 🕌
Мазҳаблик – ҳалокатдирСўнгги пайтларда айрим кишиларнинг: “Мазҳаб йўқ, унга эргашмаслик керак”, деган пуч даъволари тез-тез қулоққа чалиняпти.
Саодат асрида шариатга боғлиқ барча масалаларнинг ечимини Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламнинг ўзлари баён қилиб берар эдилар. У зотнинг вафотларидан сўнг одамлар билмаганларини олим ва фақиҳ саҳобалардан сўрар эдилар. Ҳатто баъзи фақиҳ саҳобалар у зот тириклигидаёқ шаръий фатво берарди. Гоҳида учраб турадиган қийин масалаларни ечиш учун энг билимли саҳобалар йиғилиб, маслаҳат билан фатво чиқарарди.
Саҳобаларнинг ададлари 120 мингдан зиёд эди. Табиийки, уларнинг ҳаммалари олим ёки фақиҳ бўлмаган. Уларнинг орасида фатво беришга лойиқ бўлганлари – тўрт халифа, Абдуллоҳ ибн Масъуд, Абу Мусо Ашъарий, Муоз ибн Жабал, Убай ибн Каъб, Зайд ибн Собит, Абдуллоҳ ибн Аббос, Абдуллоҳ ибн Умар, Абдуллоҳ ибн Зубайр ибн Аввом, Абдуллоҳ ибн Амр ибн Ос розийаллоҳу анҳум ва Ойша розияллоҳу анҳумлар эди.
Юз мингдан ортиқ саҳоба шу 14 саҳобанинг мазҳабида эди. Демак, ҳозир айрим фитначилар даъво қилаётганларидек, динда мазҳабга эргашиш йўқ, саҳобалар даврида мазҳаблар бўлмаган каби пуч даъволарида мутлақо илмий асос мавжуд эмас. Бу саодат асрини тўғри англай олмасликдир.
💻:
https://t.me/shoshhanafiy