Temuriylar saltanatida mansab lavozimlari
Xondamirning “Dastur al-vuzaro” asarida Temuriylar davlati amaldorlarining bir qancha mansab va lavozimlari haqida ma’lumotlar keltirilgan. Nafaqat Temuriylar davrida, balki o‘rta asr musulmon mamlakatlarining aksariyatida ma’lum lavozimni egallagan shaxsning mansab vakolati ma’lum bir doira bilan chegaralanib qolmagan. Vaqti kelgan hukmdor o‘zi ishongan shaxslariga eng muhim va maxfiy topshiriqlar bajarishni ham buyurgan. Shuning uchun ayni bir mansab egasi aniq shu vazifani bajarmagan. Balki uning vakolat doirasi hukmdorning xohishiga qarab kengayavergan.
Temuriylar davrida ikkita oliy organ faoliyat yuritgan. Bular qurultoy va devon. Devonni “sohibi devon” deb nomlanuvchi mansab egasi boshqargan va u bosh vazir lavozimiga teng bo‘lib, ko‘pchilik sharqshunoslar bu lavozimni devonbegi deb ham ataydi Bu lavozim ayrim hollarda amoroti devon, amiri devon yoki miri devon deb ham atalgan. “Dastur al-vuzaro”ning ba’zi o‘rinlarida bu lavozim amoroti devoni a’lo deb ham qayd etiladi.
Sohibi devon vazirlar orasida eng yuqori lavozim bo‘lsa-da, lekin Temuriylarda hukmdordan keyingi eng yuqori lavozim hisoblanmagan. Chunki, Temuriylarda harbiy sarkardalar, ya’ni amirlarning mavqeyi har doim yuqori bo‘lgan. Buning sababi ulkan davlatni qattiqqo‘llik bilan boshqarish uchun ko‘proq harbiy tuzilmaga tayanilar edi. Shu jumladan, Amir Temur davrida vazirlik instituti kuch jihatidan pasayib, Amir Temur va uning avlodlari davrida kuch, asosan, qo‘shinning qo‘lida bo‘lgan.
Sohibi devondan keyingi asosiy va yuqori mansablardan biri “sohibi ixtiyori mulk va mol” edi. Bu mansab qisqa qilib “sohibi ixtiyor” ham deyilgan. Mazkur mansabdagi shaxs ham davlatning yuqori amaldorlaridan bo‘lib, butun mamlakatning barcha moliyaviy ishlarini boshqarar edi. Sohibi ixtiyori mulk va mol mansabidagi amaldor, kezi kelganda, mahalliy amaldorlarni lavozimiga tayinlash vakolatiga ham ega bo‘lgan. Masalan, 847/1443-yil Shohruh Mirzoning (779/1377–856/1447) hukmronligi davrida (807/1405–850/1447) Sohibi ixtiyori mulk va mol mansabida bo‘lgan Amir Jaloliddin Feruzshoh Sayyid Imoduddin Mahmud Janobadiyni Balx viloyatiga moliyaviy ishlarning nazoratchisi etib jo‘natadi.
Devon faoliyatida ashrofi vuzaro lavozimi ham eng yuqori mansablardan bo‘lib, ba’zan ashrofi devon yoki mushrifi vuzaro deb ham atalgan. Xondamirning ta’kidlashicha, bu lavozimga atayinlangan mansabdor amirlar va vazirlar orasidagi hujjatlar bo‘yicha vositachilik qilgan.
Yana bir lavozim “parvonachi” deb nomlangan hamda bu mansabdagi shaxsga muhrdorlik vazifasi yuklangan. Lekin yuqorida ta’kidlaganimizdek, muhrdor har doim ham parvonachi deyilmagan. Masalan, Alisher Navoiy ham muhrdor sifatida faoliyat yuritgan bo‘lsa ham, parvonachi deyilmagan. Bu uning Sulton Husaynga yaqinligidan edi.
Yuqoridagi lavozimlardan tashqari mustavfiy, muhtasib, sohibi ixtiyori umur, sohibi tavjih, dorug‘a, noib, munshiy, kotib, tug‘ronavis, axtachi (otxonachi) kabi lavozimlar ham mavjud bo‘lgan va ularning aksari devonda xizmat qilgan.
Yuqorida keltirilgan lavozimlardan tashqari Temuriylar davrida ayrim amaldorlarga shunday unvonlar berilganki, bu unvonlarning mazmunidan o‘sha mansabdor shaxsning qanchalik obro‘ga egaligi hamda vakolat doirasining qanchalik kengligini bilish mumkin. Bunday unvonlarning ayrimlari oliy hukmdor tomonidan rasman hujjat bilan tasdiqlab berilgan bo‘lsa, ba’zilari esa muarrixlar tomonidan ulug‘lab ta’rif berish uchun atalgan. E’tiborli jihati shundaki, bunday ulug‘ unvonlar bir-birini takrorlamas edi. Ya’ni bir unvon bir shaxsga tegishli edi.
@ostonovminbari